GİTME BE

Ben seni bırakıp şaşar giderim,

Beni garip koyup gitme be namaz!

Üstümden yenini soyar giderim,

Sen sıyrılıp benden gitme be namaz!

.

Gafil olup, ben nefsime uyarım,

Kimi zaman sırtı nefse dayarım,

Dünya işte! Bozulunca ayarım,

Ardını dönüp te gitme be namaz!

.

Sen ahrete gönderdiğim sesimsin,

Yalan dünyayı saran nefesimsin,

Kalbe neşe, ruhumdaki besinsin,

Nasipsiz, aç koyup gitme be namaz!

.

Arada bir takılırdım ben sana,

Nerde diye bakınırdım ben sana,

Hem kaçar, hem yakınırdım ben sana,

Bu nefse salıp ta gitme be namaz!

.

Kandemir, bu lütuf, bu bir rahmettir,

Nefse uyduğunda sana zahmettir,

Dine direk diyen, Can Muhammet’tir,

Borçlarım bitmeden gitme be namaz!

.

İsmail KANDEMİR

24 Ekim 2008 / Ankara