Anneme…

Yine hasret! Ayrı geçen yıllar var sözümde,
Seni sevmekten hiç geçmedim, özledim anne.
Öksüzlük tokat gibi iz bırakmış yüzümde,
Seni konuşmaktan yılmadım, özledim anne…

08.05.2010-Ankara

ANNELER GÜNÜNÜZ KUTLU OLSUN….

Anneler Günü

DİKİLİ AĞACIN OLSUN

Ağaç, bu dünyanın ziyneti, süsü
O, kara toprağın yeşil örtüsü
Gönlü şenlendirir hoş görüntüsü
Ağaç dik, dağ ve taş hep orman olsun.
Yeter ki dikili ağacın olsun.

Gölgesi, meyvesi ayrı bir güzel,
Güzeldir yaprağı, olsa da gazel.
Fidan dik, kutludur bu işler ezel,
Kimin bahçesinde olursa olsun,
Yeter ki dikili ağacın olsun.

Gölgesinde dinlenir yorgun insan,
Yaprağından yemlenir kurt, kuş, hayvan,
Sana dua eder, döndükçe devran
Bırak, ıssız dağda, derede olsun,
Yeter ki dikili ağacın olsun.

Dostun bahçesine dik de bir fidan,
Senden sonra bulunsun bir hatıran.
Yoksa hiç bulunmaz adını anan
Emeğinle dost bahçesi şen olsun,
Yeter ki dikili ağacın olsun.

Toprağa borcunu ödemek için,
Güzel nidaları dinlemek için,
Sonsuzluğa doğru ünlemek için,
Bir tohum at yere ve orman olsun,
Yeter ki dikili ağacın olsun.

Bir çekirdek, bir ağaca can verir,
Bir tek ağaç, bin meyveye dönenir,
Bin meyveden koca orman donanır,
İnsan, çekirdekte ormanı bulsun.
Yeter ki dikili ağacın olsun.

Huzur istiyorsan, iki cihanda,
Birfani, fırsat bu, işte karşında!
Ağaç dik! Ağaç kalmadı vatanda.
Mezarın bir çınar gölgesi olsun,
Yeter ki dikili ağacın olsun.

Muharrem KILIÇ
05.04.2009
ANKARA

Günümüzde yaşadıklarımızdan sonra, "Allah bu millete bir daha İstiklal Marşı yazdırmasın" sözünün bugün çok anlamlı olduğunu görüyoruz.

Allah, Türk Milletinee zeval vermesin, korusun ve Yüceltsin…

…..

İstiklal Marşımız

İstiklal Marşımız, yurdumuzun düşman işgaline uğradığı felaket günlerinde hazırlandı. Saldırgan düşmana karşı Anadolu’da tutuşan heyecanı koruyacak; vatan sevgisini ve inancı canlı tutacak bir marşın hazırlanması düşüncesi, Genel Kurmay Başkanı İsmet (İnönü) Paşa dan geldi. İsmet İnönü böyle bir marşın Fransız ordusunda mevcut olduğunu ve bizim ordumuz için de faydalı olacağını Milli Eğitim Bakanlığına iletti. Milli Eğitim Bakanlığı da bu düşünceyi benimseyip bir yarışma düzenledi. Beğenilen güfte için 500 lira ödül verilecekti.

Yarışma için 734 şiir gönderildi. Bir kurulca bunlar titizlikle incelenip 6 tanesi ayrıldı. Ama hiçbiri beğenilmedi; marş olacak değerde bulunmadı. O zaman Burdur Milletvekili olan Mehmet Akif’in para ödülünden rahatsızlık duyduğu için yarışmaya katılmadığı öğrenildi. Dönemin Milli Eğitim Bakanı Hamdullah Suphi şairin Meclisteki sıra arkadaşı Balıkesir Milletvekili Hasan Basri Bey’in yardımını istedi.

Hasan Basri Bey bundan sonrasını şöyle anlatıyor:

M.Akif Bey’in yanımda olduğu bir zaman, elime bir kağıt parçası alarak,onun dikkatini çekecek bir tarzda yazmaya başladım.

- Ne yazıyorsun?

- Marş. İstiklal Marşı yazıyorum.

- Yahu sen ne adamsın? Seçilecek şiire para ödülü verileceğini bilmiyor musun? İçinde para olan bir işe nasıl katılıyorsun?

- Yarışma kaldırıldı? Seçilecek şiire ne para verilecek, ne de her hangi bir ödül. Milli Eğitim Bakanı bana güvence verdi.

- Ya, o halde yazalım.

İşte böylece yazılmaya başlanan ve 48 saatte bitirilen İstiklal Marşı, imzasız olarak Milli Eğitim Bakanlığının seçici kuruluna sunuldu. Milli Eğitim Bakanı Hamdullah Suphi, daha önce seçilen 6 şiirle birlikte yeni şiiri Ordu Komutanlarına gönderdi. Onlardan, şiirlerin askerlere okunmasını, beğenilenleri sıralamalarını istedi. Komutanlar, kısa sürede sonucu bildirdiler: Hepsi de Mehmet Akif’in şiirini birinci sıraya almıştı. Bundan sonraki iş, İstiklal Marşı’nın T.B.M.M’ ne getirip kabul ettirmekti. Marş, ilkin Meclisin 1 Mart 1921 günü yaptığı ikinci oturumunda ele alındı. Başkan Mustafa Kemal’in söz vermesi üzerine Hamdullah Suphi kürsüye gelerek, sık sık alkışlarla kesilen şiiri okudu ve son seçimin Meclise ait olduğunu söyledi. O gün oylama yapılmadı. Şiirle ilgili konuşmalar ve oylama, Meclisin 12 Mart 1921 günü öğleden sonraki oturumunda yapıldı. Bazı milletvekilleri, bir komisyon kurularak şiirin yeniden incelenmesini, bazıları da hemen görülüp karara bağlanmasını istediler. Uzunca tartışmalardan sonra, şiirin kabulü için verilen 6 önerge benimsendi ve İstiklal Marşı çoğunlukla kabul edildi.

Şiirin bestelenmesi için açılan ikinci yarışmaya 24 besteci katıldı. 1924 yılında Ankara’da toplanan seçici kurul, Ali Rıfat Çağatay’ın bestesini kabul etti. Bu beste 1930 yılına kadar çalındıysa da 1930 da değiştirilerek Cumhurbaşkanlığı orkestrası şefi Osman Zeki Üngör’ün 1922 de hazırladığı bugünkü beste yürürlüğe kondu. Marşın armonilenmesini Edgar Manas, bando düzenlemesini İhsan Servet Künçer yaptı.

İSTİKLAL MARŞI

Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak
Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak.
O benim milletimin yıldızıdır parlayacak!
O benimdir, o benim milletimindir ancak!

Çatma, kurban olayım, çehreni ey nazlı hilal!
Kahraman ırkıma bir gül… ne bu şiddet, bu celâl?
Sana olmaz dökülen kanlarımız sonra helal.
Hakkıdır, Hakk’a tapan milletimin istiklal.

Ben ezelden beridir hür yaşadım, hür yaşarım;
Hangi çılgın bana zincir vuracakmış? Şaşarım!
Kükremiş sel gibiyim, bendimi çiğner, aşarım.
Yırtarım dağları, enginlere sığmam, taşarım.

Garbın âfâkını sarmışsa çelik zırhlı duvar.
Benim iman dolu göğsüm gibi serhaddim var.
Ulusun, korkma! Nasıl böyle bir imânı boğar,
‘Medeniyyet!’ dediğin tek dişi kalmış canavar?

Arkadaş, yurduma alçakları uğratma sakın;
Siper et gövdeni, dursun bu hayâsızca akın.
Doğacaktır sana va’dettiği günler Hakk’ın,
Kim bilir, belki yarın, belki yarından da yakın.

Bastığın yerleri ‘toprak’ diyerek geçme, tanı!
Düşün altındaki binlerce kefensiz yatanı.
Sen şehid oğlusun, incitme, yazıktır, atanı.
Verme, dünyâları alsan da bu cennet vatanı.

Kim bu cennet vatanın uğruna olmaz ki feda?
Şühedâ fışkıracak toprağı sıksan, şühedâ!
Cânı, cânânı, bütün varımı alsın da Hudâ,
Etmesin tek vatanımdan beni dünyâda cüdâ.

Rûhumun senden İlahî, şudur ancak emeli:
Değmesin ma’ bedimin göğsüne nâ-mahrem eli!
Bu ezanlar-ki şehâdetleri dinin temeli-
Ebedî yurdumun üstünde benim inlemeli.

O zaman vecd ile bin secde eder -varsa- taşım.
Her cerîhamdan, İlâhî, boşanıp kanlı yaşım;
Fışkırır rûh-ı mücerred gibi yerden na’şım;
O zaman yükselerek arşa değer belki başım!

Dalgalan sen de şafaklar gibi ey şanlı hilâl!
Olsun artık dökülen kanlarımın hepsi helâl.
Ebediyyen sana yok, ırkıma yok izmihlâl;
Hakkıdır, hür yaşamış, bayrağımın hürriyet,
Hakkıdır, Hakk’a tapan milletimin istiklâl!

Mehmet Akif ERSOY

Mehmet akif Ersoy’un Hayatı

1873′te İstanbul’da doğdu. 27 Aralık 1936’da İstanbul’da yaşamını yitirdi. 4 yaşında Fatih’te Emir Buhari Mahalle Mektebi’nde başladığı eğitimini Fatih Merkez Rüştiyesi’nde sürdürdü. Ardından Mülkiye Mektebi’nin idadi (lise) bölümünü bitirdi. Babasından Arapça öğrendi. Fatih Camii’nde İran edebiyatı okutan Esad Dede’nin derslerini izledi. Farsça ve Fransızca öğrendi. Babasının ölümü ve evlerinin yanması üzerine Mülkiye’nin yüksek kısmından ayrılmak zorunda kaldı.
1889’da girdiği Halkalı Mülkiye Baytar Mektebi’ni 1893’te birincilikle bitirdi. Ziraat ve Ticaret Nezareti’nde veteriner olarak çalışmaya başladı. Rumeli, Arnavutluk ve Arabistan’da dolaştı. Geniş halk kesimleriyle, köylülerle yakın ilişkiler kurdu. Halkalı Ziraat Mektebi ve 1907’de Çiftçilik Makinist Mektebi’nde ders verdi. 1908’de Dârülfünûn Edebiyat-ı Umûmiye müderrisliğine atandı. Umur-ı Baytariye Müdür Muavini görevine getirildi. Kısa süre sonra bu görevden ayrılıp yalnızca Halkalı Mülkiye Baytar Mektebi’nde ders vermeyi sürdürdü.

İstiklal Marşı
1913′te İttihat ve Terakki Cemiyeti’ne girdi. 1′inci Dünya Savaşı sırasında bu cemiyete bağlı bir örgüt olan Teşkilat-ı Mahsusa aracılığıyla Almanya’daki Müslüman tutsakların durumunu incelemek üzere Berlin’e gönderildi. Daha sonra Arabistan ve Lübnan’a gitti. Batı uygarlığının koşullarına ve Doğu-Batı çelişkisine tanık oldu. İstanbul’a dönüşünde Dâr-ül-Hikmet-i İslâmiye adlı kuruluşun başkâtipliğine atandı. İzmir’in işgalinden sonra Anadolu’da başlayan kurtuluş hareketine destek verdi. Balıkesir’de yaptığı konuşma, İstanbul hükümetini endişelendirdi, görevinden alındı.
Ama o mücadalesini sürdürdü. Camilerde yaptığı konuşmaların metinleri çoğaltılarak bütün yurda dağıtıldı. Ankara hükümetinin kurulması üzerine Burdur mebusu olarak Büyük Millet Meclisi’ne girdi. O sırada İstiklal Marşı için açılan yarışmaya katılan 724 eserin hiçbiri beğenilmemişti. Maarif vekilinin isteği üzerine 1921′de “İstiklal Marşı”nı yazdı. Metin, 12 Mart 1921′de Büyük Millet Meclis’nde kabul edildi. Mehmet Akif, ödül olarak kendisine verilen 500 lirayı Türk Ordusu’na armağan etti.

Mısır dersleri
Sakarya Zaferi’nden sonra İstanbul’a geldi. Milli Mücadele’nin yarattığı koşullarla çelişkiye düştü. 1923′te Mısır’a gitti. Birkaç yıl kışları Mısır’da yazları İstanbul’da geçirdi. Türkiye Cumhuriyeti’nin “laik” olması ilkesi kabul edilince tümüyle Mısır’a yerleşti. 1936′ya kadar Mısır’da Türk dili ve edebiyatı dersleri verdi. Bir yandan da Kur’an’ın Türkçe’ye çevrilmesine çalışıyordu. Siroz hastalığına yakalandı. Hava değişimi için 1935′te Lübnan’a, 1936′da Antakya’ya gitti. Aynı yıl ülkesinde ölme isteğiyle Türkiye’ye döndü. 27 Aralık 1936′da hastalığın pençesinden kurtulamadı ve yaşamını yitirdi.
Edebiyatla ilgisi baytar mektebindeki öğrenciliği sırasında başladı. İlk şiiri “Kur’an’a Hitab” 1895′te “Mektep” adlı dergide yayınlandı. Ardından “Resimli Gazete”de şiirleri çıktı. O dönemde yazdığı ahlak, din, bilgelik temalarını işleyen didaktik şiirlerini temel eseri “Safahat”a almadı. Öğretmeni İsmail Safa’nın etkisini taşıyan mesnevileri, edebiyat çevrelerinin ilgisini çekti. 2′nci Meşrutiyet’in ilanından sonra daha önce yazıp ortaya çıkarmadığı yazıları yayınlanmaya başladı. 1908-1910 arasında Sırat’ı Müstakim (sonradan Sebilü’r Reşad adını aldı) dergisinde yazdı. En ünlü şiirleri “Küfe” ve “Seyfi Baba” bu dönemde yayınlandı.

Safahat
Temel eseri “Safahat” 7 kitaptan oluşur. Birinci kitap olan 1911 tarihli “Safahat”ta, Osmanlı toplumunun meşrutiyet yıllarındaki durumu anlatılır. “Süleymaniye Kürsüsünde” isimli 1912 tarihli ikinci kitapta, Osmanlı aydınlarının halkla ilişkisi dile getirilir. 1913 tarihli “Hakkın Sesleri” adlı bölümde, eski dinsel-didaktik Türk yapıtlarında olduğu gibi her şiirin başında bir ayet yer alır. Bu ayetler günün siyasal ve toplumsal olaylarının yorumuna ışık tutar. 1914 tarihli ve “Fatih Kürsüsünde” adlı dördüncü bölümde, yeni kuşaklara çalışma ve mücadele ruhu kazandırmak isteyen düşünceler yer alır. 1917 tarihli “Hatıralar” bölümünde 1′inci Dünya Savaşı sırasında yazılmış şiirler bulunur. Her birinin başına bir hadis konular bu şiirlerde “İslam Birliği” ülküsü vurgulanır. 1924 tarihli “Asım” ismindeki 6′ncı bölümde 1′inci Dünya Savaşı günlerinden tablolar çizilir. 1933 tarihli 7′nci bölüm olan “Gölgeler”de dinsel konulu şiirler ve dörtlükler yer alır.

Şiiri
Mehmet Akif’in şiiri anlatıya ve öğüde dayanır. Ama din yönünden ulaştığı başarı, öğüt ve anlatıyı donukluktan kurtarır. Zaman zaman didaktizmin sakıncalarını hafifleten bir mizah ön plana çıkar. Zaman zaman da coşku ve içtenlik gibi öğeler şiiri söylev parçası olmaktan kurtarır. “Sanat sanat içindir” tezine her zaman karşı çıktı. Ona göre şiir, “libas hizmetini, gıda vazifesini görmelidir. Gerçeği her an ve bütün çıplaklığıyla yakalamalıdır.” İstanbul halkının konuşma dili kadar Osmanlıcayı da çok iyi bildiği için aruz veznini ustalıkla kullanır. Türkçülük hareketine ve Milli edebiyat akımına karşı çıkar. Kurtuluşu Batılılaşma’da gören Tevfik Fikret ile catışır. İslam Birliği’ni savunurken, İslam dünyasındaki durağanlığı da sert dille eleştirir. Savaş, bunalım ve yokluk yıllarının yoksul insanları Türk edebiyatında gerçek yüzleri ve sorunlarıyla ilk kez onun şiirlerinde ele alınır.

Eserleri:
Safahat – 1911
Süleymaniye Kürsüsünde – 1911
Hakkın Sesleri – 1912
Fatih Kürsüsünde – 1913
Hatıralar – 1917
Âsım – 1919
Gölgeler – 1933

Kaynak: www.gerceklerimiz.com

Geçtiğimiz hafta içinde iki doğum haberi ile mutlu olduk. İlk doğum Hatice ve Hakan Gündoğdu çiftinin ilk çocukları Damla Gökçe’nin doğumudur. Kardeşlerimizin görevleri gereği Kırıkkale’de bulunmaları nedeniyle,  Damla Gökçe’miz Kırıkkale’de doğmuştur.

GÖKÇE KIZIMA

Helal lokmalarla karıldın Gökçe,

Helal bedenlerle sarıldın Gökçe,

Helal fikirlerle yoğruldun Gökçe,

Dünyaya tertemiz geldin, hoş geldin.

Bilesin ki dünya bir gurbet eldir,

Başı sonu belli, bir kısa yoldur.

Dünya bir sınavdır, sınanan kuldur,

Sabırlı, şükürlü kul Gökçe kızım.

Göklerden aldın sen Gökçe adını,

Tanrım versin sana her muradını,

Tertemiz yetiştir sen ahfadını,

Dünyada tertemiz kal Gökçe kızım.

Sırlara açıktır cümle geceler,

İnsan doğar, ölür O’nu heceler.

Bu yola baş koydu önce niceler,

Bu yol doğru yoldur bil Gökçe kızım.

Dedelerin alın teri yediler,

Az oldu, çok oldu, “şükür” dediler.

Hakka nankörlüğü hiç bilmediler,

Sen onlara layık ol Gökçe kızım.

Dünya bir imtihan, çalış, çabala!

Arayan kullardan sen geri kalma.

O’ndan gelir her şey, kullardan bilme.

Şanını dünyaya sal Gökçe kızım.

Anladığında bu sırlı sözümü,

Kapatmış olurum ben de gözümü.

Göremesen bile benim yüzümü,

Doğmadan sevildin bil Gökçe kızım.

Bu gördüğün her şey O’dur, bilesin.

Bu gerçeği göre göre gelesin.

Mutlaka ölmeden önce ölesin,

İffetinle yaşa öl Gökçe kızım.

Nefsinle ruhunun şu savaşında,

Ruhunda daima derinlik yaşa.

Bir kul ile kaldığında baş başa,

Üçüncünüz O’dur bil Gökçe kızım.

“Eline, beline ve de diline,

Sahip ol”ki, nefsin bine bölüne.

Nefsin karşısında daim gönlüne,

Destek ol ki, bu yol, yol Gökçe kızım.

Lükse, şatafata kanma sen sakın.

Zalimler yolunda yanma sen sakın.

Zalimi payidar sanma sen sakın.

Hep Hakkın yolunda kal Gökçe kızım.

Senin olan yalnız yiyip içtiğin.

Deftere yazılan, konup göçtüğün.

Hak’tan alıp kullarına saçtığın,

Gerçek senin olan mal Gökçe kızım.

Dünyaya temelli ilgisiz kalma,

Bu dünyada sakın gölgesiz kalma.

Rızasız ağaçtan sen meyve alma,

Her bağda bulunur dal Gökçe kızım.

Bardak daim boştur, taşana kadar.

İnsanoğlu hamdır pişene kadar.

Başına dikilen taşına kadar,

Helalinden olsun bul Gökçe kızım.

Halk içinde Hak’la olmalısın ki,

Hakkın sevgisiyle dolmalısın ki,

Bu edep üzere kalmalısın ki,

Açılsın önünde yol Gökçe kızım.

Birfani dedeni anladığında,

Hakkı gören gözle ağladığında,

Bakışın yürekler dağladığında,

O’nunla beraber ol Gökçe kızım.

Muharrem KILIÇ

19.09.2009

İstanbul

İkinci doğum ise, Esra ve Suat KILIÇ çiftinin ilk çocuklarının doğumudur. Suat KILIÇ ve  Esra KILIÇ’ın Neriman Eda adını verdikleri bir kızları olmuştur. Mevlana Celaleddin-i Rumi’nin Vuslat gecesinden bir gün evvel dünyaya gelen kızımıza, rahmetli Neriman yengemizin adı verilmiştir. Allah adıyla yaşatsın, analı-babalı büyütsün, kaderini güzel eylesin. Anne-babalık duygusunu ilk kez tadan genç kardeşlerimizi ve ailelerini de kutluyoruz.

NERİMAN EDA KIZIMA

Hazreti Mevlana etmeden veda,

Tuttu ortalığı ince bir seda.

Koştu, geldi, yetişti bu vuslata,

Bebekler sultanı, Neriman Eda.

Dünyaya gelirken ağladıysan da,

Hayatta gülesin Neriman Eda.

Mutluluklar getirdin dünyamıza,

Hep mutlu olasın, Neriman Eda.

Bir dünyaya geldin ki şerefle dolu,

Bu yol büyüklerin en kutlu yolu.

Mutlu yaşa hayatı, hep dolu dolu,

Hep mutlu kalasın, Neriman Eda.

Atana, dedene bakıp örnek al,

İyilikte bu dünyaya sen nam sal.

Daima munis ol ve hem de uysal,

Bunları bilesin, Neriman Eda.

O’nu anar isen yücelirsin sen.

O’ndandır her şey bir bilebilsen.

Halk içinde daim O’nunla olsan,

İnan ki solmazsın, Neriman Eda.

Şan ve şöhret iki afettir inan,

Bunlara kanarsa yanar her insan,

En büyük düşmanın nefsin, anlasan,

Ruhunla kalasın Neriman Eda.

Birfani dedenin işi gücü yok,

Sırtında hırkası, başta tacı yok.

Derdinin dünyada ilacı yok,

İlacım bulasın, Neriman Eda.

Muharrem KILIÇ

16 ARALIK 2009

ANKARA

Mahmatlımızda şiir ve şiir tadında yazılar yazan insanlarımız olduğunu görüyorsunuz. Başta Muharrem Kılıç olmak üzere, bir çok gencimizde şiir yazıyor ancak bunu paylaşma fırsatını bulamıyoruz.

Bunu düşünerek, anlamlı bir günde bir araya gelmeyi sağlamak ve bir kültür sanat etkinliği ile şiir ziyafeti yaşamak, yaşatmak istiyoruz. Şiirlerle süslenmiş ve geleneksel hale getirebilmeyi ümit ettiğimiz şölenlerimiz olsun istiyoruz.

…Ve ilk adımı atıyoruz…

Mahmatlılı Şairlerin Şiir Şölenini 21 Mart 2010 tarihinde Nevruz Bayramında gerçekleştirmeyi planlıyoruz.

“Ben de şiir yazıyorum ve bu şölende yer almak istiyorum” diyor iseniz, şiirlerinizi “Forum” bölümüne girerek forumumuzun “Mahmatlılı Şairlerin Şiirleri” başlığı altına ekleyiniz. Yeni konu açmadan, bu başlığın altına yorum olarak şiirlerinizi eklerseniz; şölen gününe kadar “Mahmatlı hakkında” bize ulaşan şiirleri derleyerek bir kitapçığa dönüştürme imkanımız dahi olabilir.

Şiirle sınırlandırmanın ötesinde Mahmatlıyı anlatan yazı ve metinlerinizi yazmanızı bekliyoruz.

Dolu dolu bir şölen için desteklerinizi, duygularınızı ve yüreğinizin resmini görmek istiyoruz.

Mahmatlı, yürekli ve becerikli insanların yurdudur…

Haydi duygularımızı, umutlarımızı, özlemlerimizi, Mahmatlıyı ve Mahmatlılı insanları yazalım…

Saygılarımızla

Site Yönetimi

Ancak, yine de unuttuğumuz, hatırlayamadığımız büyüklerimiz olabilir. Bu şiirde adları geçmeyenler varsa, bunun tek nedeni bizim unutkanlığımızdır. Yakınları haklarını helal etsinler.

MAHMATLI ONLARDIR – 2

Köyümüzün “Hakk’a varmış” güzel insanlarına…

Hacı Hamdi ile Necip Dalbudak,
Amcaoğlu idi yanılmıyorsak,
Kimler gelip geçmiş, geriye bir bak.
Köyümüzü şanlandıran onlardı.

Kardeşti Hayati ve Halis Gürbüz,
Hasan Acar, Hayri Öztürk, biliriz.
İsmail Şimşek’i arar buluruz.
Köyümüzü ünlendiren onlardı.

Hacı abi mütevazı bir kuldu. (Hacı İsmail Çetin)
Yürüdüğü yol da doğru bir yoldu.
Her can gibi, ahir Mevla’yı buldu.
Köyümüzü gamlandıran bunlardı.

Gocosman’dan bir de Goca Niyazı,
Var mıdır bilemem, bir oğlu, kızı,
Unutulmak mıdır yürekte sızı,
Köyümüzü gamlandıran onlardı.

İzzetin’le Sebahattin kardeşti,
Kader vurdu, yolları ayrı düştü.
Sebahattin Acar erkenden göçtü,
Köyümüzü şenlendiren onlardı.

Şerafettin ve İbrahim Tepecik,
Ve Esat oğlu Selahattin Çelik,
Üçler ile Şevki iki kardeşlik,
Köyümüzü gamlandıran onlardı.

Amca oğlum Cevat yürekte sızı,
Genç iken göçtü de ağlattı bizi.
Düşünmeye saldı her birimizi,
Köyümüzü gamlandıran onlardı.

Ali Dönmez bir var oldu, bir de yok.
Hacı Öztürk sanki bu dünyaya yük.
Hafız oğlu Mehmet her yerde büyük,
Köyümüzü ünlendiren onlardı.

Köyümüzde misafir enişte Kasım,
Herkesle dost idi, olmadı hasım.
Genç yaşta o gitti, oğlu yaşasın,
Köyümüzü gamlandıran onlardı.

Apansız ayrıldı Muharrem Yılmaz,
Ağlayıp sızlasan geriye gelmez,
Kaderden öte bir yol da bulunmaz,
Köyümüzü gamlandıran onlardır.

Birfani, seni de anan olur mu?
O da göçtü diye yanan olur mu?
Salına kuş gibi konan olur mu?
O var, ben yok, biz var, keder olur mu?

Muharrem KILIÇ
14.10.2009
İSTANBUL

Dedem’e! Sabri Dedeme …

Hani bir yaz günüydü
Hani bir sabahın körüydü
Dedem öldü!

İnsan ölümle ilk karşılaştığında
nasıl hisseder bilir misiniz?
Kimisi ağlar kimisi bayılır kimisi bilmem ne
Mesela sakin olabilir misiniz?
Ben oldum!
Ya da susabilir misiniz?
Ben sustum!
Yüreğinden bir parça kopar ya insanın
Bana hala kopmamış gibi geliyordu
Hala gözlerimin önündeydi dedem
Neden yok olsun ki bu beden?
neden diyordum?
neden ağlıyor bu insanlar?
Ağlama anne!

Gözlerimin önünde bir insan
uyuyor gibi
keşke uyansan dedim dedeme onu yıkarlarken içimden
keşke uyansan ve şaşırsa herkes
gülümsese herkes aniden.
sadece bir ses
bir kıpırtı!
gözlerimin önünde dayım
öyle bir halde ki
dedim ki kendi kendime ben nasıl bir dünyadayım?
öylesine karanlık
öylesine şaştım!

hala inanamıyordum
o ölmedi ölemez diyordum
sabahın kaçı ki daha
kaç saat oldu bana bakalı
kaç gün oldu ki ayrılırken gözleri dolalı
şimdi yok mu yani
nasıl yani ? nasıl yok!
öyle kolay mı kesmek insanın nefesini?
öyle kolay mı susturmak sevgi dolu sesini?
öyle kolay mı?

Kimse teselli etmedi beni
biraz kalpsiz gibi gördüler herhalde ağlamayınca
ben inanamıyordum ki hala
neden ağlıyayım
düşünmek dahi istemiyordum
bomboştu beynim
bomboş kalmıştım o anda…

Nadiye Doğaner

Bizler ilkokul sıralarında iken Hacı Ahmet bey amca sağdı. Bu nedenle onu net olarak hatırlayabiliyoruz. Başkatip Faik bey, Kara haydar, Gocüseyin, Gocosman, Mürteza, Paşa gibi bazı büyüklerimizi görmek nasip olmadı. Ama bir süre sonra, burada adı geçenleri bizzat tanıyan hiç kimse kalmayacak. İşte amacımız, o zaman için bir şeyler yapmak ve büyüklerimizin unutulmamalarını sağlamaktır.

…

KARACAOĞLU AHMET BEY

Yağız donlu beylik ata binerdin,
Sakin sakin Pancarlı’ya inerdin.
“Bura ecdadımın yerleri” derdin,
Nerdesin heey Karacoğlu Ahmet bey?

Tüm çocuklar dut dalına dalardık,
Kuşlar gibi dallarına konardık.
Sen gelirken daldan sarkıp kaçardık,
Nerdesin heey Karacoğlu Ahmet bey?

Dut dalını Ekrem abi kestirdi,
Çördük dalı yalnız kaldı. Küstürdü.
Armudun dalına balta astırdı,
Nerdesin heey Karacoğlu Ahmet bey?

Kendiniz gittiniz adınız kaldı,
Hatıranız ile yadınız kaldı.
Cümle ağızlarda tadınız kaldı
Nerdesin heey Karacoğlu Ahmet bey?

Ekmek aşınızı yemeyen mi var?
“Allah razı olsun” demeyen mi var?
Anılarınızı bilmeyen mi var?
Nerdesin heey Karacoğlu Ahmet bey?

Birfani ozanım yazar-söylerim,
Dünya kime kalmış ki ben neylerim
Cümlenize Hakk’tan rahmet dilerim,
Nerdesin heey Karacoğlu Ahmet bey?

Muharrem KILIÇ
Şubat 2008
ANKARA

Kimilerinin sadece adını andım. Bu arada hatırlayamadığım için bu şiirde adı geçmeyenler olabilir. Onları da hatırladıkça veya hatırlatıldıkça yazmaya çalışacağım. Bu şiirde sadece erkekleri andım. Bir şiirde inşallah ebelerimiz, ninelerimiz, analarımız, ablalarımız için yazmayı düşünüyorum.

Bu şiirde adı geçenler, köyümüzü köy yapan , bir takım değerleri yerleştiren, karşılıklı saygı ve sevgi ortamını oluşturan, bizi biz yapan kültürümüzü bizlere aktaran, saygıyla anmak zorunda olduğumuz büyüklerimizdir. Onların yanı sıra, genç yaşta veya çocuk yaşta aramızdan ayrılan köylülerimiz de bu şiirin içinde yer almaktadır.

…

Köyümüzün “Hakk’a varmış” güzel insanlarına…

Başkatip Faik bey Çankırı’dandı,
Kamran, Veciye, Röveyde üç kızı vardı.
Mürsel amcam Faik beyin damadı
Köyümüzü ünlendiren onlardır.

Köyümüzde kimler yaşadı kimler,
Garhaydarlar, Gocosmanlar, Rüstemler.
Gocüsinler, Bilal ağa, Mürseller,
Köyümüzü şenlendiren onlardır.

Hafız Hüseyn gelmiş ta Gerede’den,
Aceroğlu ise Çamlıdere’den.
Hacı Celil Erzurum mu nereden.
Köyümüzü canlandıran bunlardır.

Hacı Osman dede Yaylalıöz’den,
Hacsameddin giller de Abazlı’dan.
Koçhisarlı kimler kaldı Aziz’den?
Köyümüzü ünlendiren bunlardır.

Türkoba’dan gelen Türkoğlu Ali,
Yiğitmiş, cömertmiş ve de çok namlı.
Hacıkadın Rukiye anlı ve şanlı,
Köyümüzü şanlandıran onlardır.

Bilal usta köyü mamur eyledi.
Çekinmedi dobra dobra söyledi.
Okul, çeşme, camiyi var eyledi.
Köyümüzü taçlandıran onlardır.

Mehmet Çetin hem dürüst, hem de şendi.
Hacede’yle Böğürçeşme gülşendi.
Fevzi-Gecekuşu hep güreşendi,
Köyümüzü şenlendiren onlardır.

Veysel abi, Akbaş Ali ve Dişçi,
Almanya’da olmuşlar idi işçi.
Kimisi tuğlacı, kimi demirci,
Almanya’yı canlandıran onlardır.

Bico dayı, Hacı Mamo göçtüler,
Hacı Arap, Cevdet abi geçtiler.
Abidin, Kemal, Suat, Hacı uçtular.
Yürekleri gamlandıran onlardır.

Ecel kimisine erken ulaşır,
Turan abim, Bayram Öztürk ve Aşır,
Umarız cennette olurlar haşir
Gözyaşını kanlandıran onlardır.

Ali kahya, Ayşala, Mirza dayı
Hacı Kerim, Halil ve akrabayı,
Gözettiler, ekip, biçip buğdayı.
Köyümüzü canlandıran onlardır.

Bayburtlu Pehlivan Nuri güreşti.
Hamdi ile Necip ise kardeşti.
Hepsinin yolları sinde birleşti.
Gönülleri gamlandıran onlardır.

Sadık’la Celal’ın atası Ahmet,
Köyümüzden geçen herkese rahmet,
Biri diğerine etmezdi zahmet,
Köyümüzü şenlendiren onlardı.

Konya’dan İbrahim, Ömer efendi,
Mahmatlı’ya son zamanda gelendi.
Esat Çelik Erzurum’dan kalandı.
Köyümüzü ünlendiren onlardır.

Haylolo’nun adı sanı kalmadı.
Kim olduğun bile kimse bilmedi.
Kezo dayı işte onun damadı.
Köyümüzü şanlandıran bunlardır.

Hacı Kazım değerli bir zat idi,
Elim bir kazaya o kurban gitti.
Toprak böyle nicesini öğüttü.
Köyümüzü ünlendiren onlardır.

Sabri hoca Hakk’ın veli kuluydu,
Kezo dayı gizlice bir veliydi.
Hacı Kazım kimse bilmez ki neydi?
Köyümüzü nurlandıran onlardır.

Hacı Vicdan ayda kırk gün çalıştı.
Çalışması ibadetti, yarıştı.
O da çoktan topraklara karıştı.
Köyümüzü canlandıran onlardır.

Abo’nun uşaklar, Bulduk ve Nuri
Kanlı, canlı makineydi her biri.
Yedikleri ekmek hep alın teri
Köyümüzü şanlandıran onlardı.

Şiran’lı Mürteza cami temeli,
Vardı Hakk’a Ahmet Emin Töreli.
Temir usta, Erzurum’dan, İspir’li.
Köyümüzü ünlendiren onlardı.

İrfan abi Gocüseyn’den yadigar,
O da göçtü, ondan da Hüseyin var.
Gara Bayram, şimdi acep kim anar?
Köyümüzü namlandıran bunlardı.

Üssük onbaşıyla İplikçi Ali,
Neşet, Bekir, Nuri, savcılı Sabri,
Nusret-Nuri Yılmaz kardeş ve abi,
Köyümüzü şenlendiren onlardı.

Aliş-Haydar Şimşek akrabaydılar.
Şık Osman ve Zeyver garibandılar.
Kerim, Kazım ve İsmail vardılar,
Köyümüzü canlandıran onlardı.

Köyün maskotuydu şen Yahya dayı,
Hızla dolaşırdı koca dünyayı,
Kazada yitirdi oğlu Kemal’i
Köyümüzü şenlendiren onlardı.

Ürüstem dayının oğluydu Nuri,
Koçhisar’dan gelme Aziz ve Baki,
Gitti Abbas abi, bu dünya fani,
Gönlümüzü gamlandıran onlardı.

Unuttuğum varsa alınmasınlar,
Garip Birfani’ye darılmasınlar,
Dünyada kimseye kırılmasınlar,
Sevip, saydığımız işte onlardı.

Muharrem KILIÇ
11.10.2009
ANKARA

Bekir hocam, ellerin dert görmesin.
Bereket, bolluk saç şu bizim köye.
Yüzünden o gülüş hiç eksilmesin,
O bağ, Mahmatlıya güzel hediye.

Haydar dayı, Mamo dayı kalkın bir,
Çocukların yaptığına bakın bir,
Bağda baştanbaşa şöyle akın bir,
Bu evlatlar can verdiler vadiye.

Bu ne sadakat ve ahde vefa,
Kalecik karası canlara sefa,
Hasan dedeler de katılmış safa,
Köylüm geri kalacakmış, ne diye?

Her kökte bir emek, bin alın teri,
Böyle çalışan hiç kalır mı geri,
Mahmatlı, uyanın haydi ileri!
Teşekkür edelim Bekir abiye.

Gönüllerde dostluk, ışık gözlerde,
Bu çabaya katılalım bizler de,
Adımız okunsun çalan sazlarda,
Mutluluklar gelsin bizim beldeye.

Birfani, huzura, dostluğa çağır.
Kaynayalım orda, hep ağır ağır,
Bu çağrıyı duysun, görsün kör, sağır,
Meyveler sunalım, “komşum ye” diye.

Muharrem KILIÇ
05. 10. 2009
ANKARA