BİLAL AĞA

   “Babamın aziz hatırasına.”

Zorlu bir muhtardın sen Bilal ağa,
Sözünü geçirdin ovaya, dağa.
Yakın durur, hükmederdin uzağa.
Zaman geçti, sen kocaldın, yer durur.

Genç ve yaşlı hatır gönül sayardı.
Her ne desen komşuların uyardı,
Tanrı misafiri sende doyardı,
Zaman geçti, sen yok oldun, yer durur.

Sevgiyle doluydu yüreğin senin.
Parlardı her daim küreğin senin,
Hep yakın olurdu ırağın senin,
Zaman geçti, sen kayboldun, yer durur.

Bir evi üç günde teslim ederdin.
Çoban gibi, emaneti güderdin.
Her “İmdat”a Hızır gibi yeterdin,
Zaman geçti, toprak oldun, yer durur.

Adalet terazin doğru tartardı.
Ünün artar, dört bir yanı tutardı.
Yüreğin her daim dostça atardı.
Zaman geçti, unutuldun, yer durur.

Haydar ağa, Gocüseyin yok oldu.
Toklar aça döndü, açlar tok oldu.
Çok eridi, ama azlar çok oldu,
Zaman geçti, sen yok oldun, yer durur.

Ne Ahmet, ne Osman, ne Rüstem kaldı.
Celil, Kerem, Mürsel san ki masaldı.
Kimini yel, kimini de sel aldı.
Zaman geçti, sen kayboldun, yer durur.

Cümle arkadaşın hep geldi sana.
Hiç kimse kalmamış burda baksana!
Doğru yaşadıysan, korku yok sana.
Zaman geçti, sen kayboldun, yer durur.

Geriye, yaptığın çeşmeler kaldı.
Onların da suyu iyce azaldı.
Bil ki dünya sizle daha güzeldi.
Zaman geçti, toprak oldun, yer durur.

Şimdilik ayakta yaptığın evler.
Yerini almazsa betonarmeler.
Hızla yükseliyor köyler, şehirler.
Zaman geçti, unutuldun, yer durur.

Bir pul etmez değeri, şu dünyanın.
Bir taş kadar hükmü yokmuş insanın.
Bir eserin varsa hep hayattasın.
Zaman geçti, toprak oldun, yer durur.

Köy çeşmesi çoktan bir masal oldu.
Komşuluk hakları hep unutuldu.
Her evin damına çanaklar kondu.
Zaman geçti, sen kayboldun, yer durur.

Koç katımı neydi, bilinmez oldu.
Koyunlar kuzular melemez oldu.
Çoban, patron oldu ve gelmez oldu.
Zaman geçti, toprak oldun, yer durur.

Vefalı dostlarda her sözün durur.
Dokuz dolanbaçta da izin durur.
Bağlara diktiğin filizin durur.
Zaman geçti, sen yok oldun, yer durur.

Birfani, dünyanın malı yalandır.
Şöhreti, şaşaası gülü yalandır.
Bir eserin varsa, senden kalandır.

Zaman doğru işler ve budur gerçek.
Bekle baba, herkes O’na dönecek.

Muharrem KILIÇ
15 Mart 2007
İstanbul